Φύλλα μελιάς

Περιγραφή

Οι φράξοι είναι δέντρα συγγενικά με την ελιά και αποτελούν μέρος των παρόχθιων δασών, στην περίπτωση του στενόφυλλου φράξου (Fraxinus angustifolia), ή απαντώνται σε ορεινά λιβάδια και στις παρυφές φυλλοβόλων δασών, στην περίπτωση του φράξου της Βισκαΐας (Fraxinus excelsior). Ο πρώτος είναι κοινός σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου, ενώ ο δεύτερος απαντάται από τα Κανταβρικά όρη και τα Πυρηναία έως τη νότια Σκανδιναβία.
Είναι φυλλοβόλα δέντρα με γκριζωπό φλοιό, σύνθετα φύλλα από αρκετά λογχοειδή, μυτερά φυλλάρια με οδοντωτά περιθώρια, άνθη σε φόβες και πτερωτούς καρπούς.

Ο φράξος περιέχει φλαβονοειδή, όπως ρουτίνη και κερκετίνη, πολυφαινόλες, μαννιτόλη, μηλικό οξύ, άφθονες τανίνες και κουμαρινικούς ετεροσίδες στον φλοιό.
Στα φύλλα και στον φλοιό είναι συνηθισμένη η παρουσία υδατανθράκων, όπως δεξτρόζη, ινοσιτόλη και μαννιτόλη, οργανικών οξέων, όπως μηλικό οξύ, και πεντακυκλικού τριτερπενίου, του ουρσολικού οξέος. Υπάρχουν επίσης πολυφαινολικές ενώσεις, φλαβονικές χρωστικές όπως κερκετίνη, ρουτοσίδη και ρουτίνη, κουμαρινικοί ετεροσίδες, αλκαλοειδή όπως φραξίνη και φραξινόλη, τανίνες, ρητίνες και αιθέρια έλαια.

Του αποδίδονται αντιφλεγμονώδεις, αναλγητικές και αντιρευματικές ιδιότητες, που ανακουφίζουν την αίσθηση κουρασμένων ποδιών και προλαμβάνουν την εμφάνιση κιρσών, με παρασκευή αλοιφών και καταπλασμάτων.
Άλλες σημαντικές ιδιότητές του είναι η ρύθμιση του υπερβολικού σμήγματος, η αντιβακτηριακή και η επουλωτική δράση. Γι' αυτό χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση και τη βελτίωση δερματικών παθήσεων όπως η ακμή, η δερματίτιδα, οι δοθιήνες, η ψωρίαση, τα εκζέματα και οι πληγές, με καταπλάσματα, αλοιφές και κρέμες. Είναι επίσης γνωστή η χρήση του για την καταπολέμηση της κακοσμίας του στόματος και της αιμορραγίας των ούλων, με μάσηση των φύλλων ή πλύσεις με έγχυμα.