Liście jesionu

Opis

Jesiony są drzewami spokrewnionymi z oliwką i tworzą lasy nadrzeczne, w przypadku jesionu wąskolistnego (Fraxinus angustifolia), lub występują na górskich łąkach i skrajach lasów liściastych, w przypadku jesionu wyniosłego (Fraxinus excelsior). Pierwszy jest pospolity w całym basenie Morza Śródziemnego, a drugi występuje od Gór Kantabryjskich i Pirenejów po południową Skandynawię.
Są to drzewa zrzucające liście, o szarawej korze, liściach złożonych z kilku lancetowatych, ostro zakończonych listków o ząbkowanych brzegach, kwiatach zebranych w wiechy i oskrzydlonych owocach.

Jesion zawiera flawonoidy (rutynę, kwercetynę), polifenole, mannitol, kwas jabłkowy, liczne garbniki oraz heterozydy kumarynowe w korze.
W liściach i korze powszechnie występują cukry — dekstroza, inozytol, mannitol — kwasy organiczne — kwas jabłkowy — oraz triterpen pentacykliczny — kwas ursolowy. Występują również niektóre związki polifenolowe, barwniki flawonowe — kwercetyna, rutozyd, rutyna — heterozydy kumarynowe, alkaloidy — fraksyna, fraksynol — garbniki, żywice i olejki eteryczne.

Przypisuje mu się właściwości przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwreumatyczne, łagodzące uczucie ciężkich nóg i zapobiegające powstawaniu żylaków przy stosowaniu maści i okładów.
Kolejne wyróżniające się właściwości to regulowanie nadmiaru sebum, działanie przeciwbakteryjne i gojące; stąd zastosowanie w leczeniu i łagodzeniu dolegliwości skórnych, takich jak trądzik, zapalenie skóry, czyraki, łuszczyca, egzema lub rany, w postaci okładów, maści i kremów. Znane jest również stosowanie przeciw nieświeżemu oddechowi i krwawieniu dziąseł, poprzez żucie liści lub płukanie naparami.