Faza wodna: część receptury składająca się z wody lub składników mieszających się z wodą, takich jak hydrolaty, aloes, gliceryna, niektóre ekstrakty lub składniki aktywne rozpuszczalne w wodzie.

Faza olejowa: część składająca się z olejów, maseł, wosków, estrów, skwalanu, emolientów lipofilowych i składników aktywnych rozpuszczających się w oleju.

Faza końcowa: faza dodawana na końcu, zwykle po schłodzeniu preparatu. Zazwyczaj obejmuje konserwanty, kompozycje zapachowe, olejki eteryczne lub składniki aktywne wrażliwe na ciepło.

Receptura bezwodna: receptura bez wody. Przykłady: olejek do twarzy, balsam, masło do ciała lub perfumy olejowe. Wiąże się z mniejszym ryzykiem mikrobiologicznym, jeśli nie dostanie się do niej woda, ale może się utleniać.

Emulsja: stabilna mieszanina wody i oleju uzyskana za pomocą emulgatora. Krem lub mleczko do ciała jest zwykle emulsją.

Żel: preparat o gęstszej konsystencji dzięki substancji żelującej, takiej jak guma ksantanowa, karbomer, alginian lub inne polimery.

Produkt dwufazowy: produkt z dwiema widocznymi warstwami, zazwyczaj wodną i olejową. Wstrząsa się go przed użyciem i nie zakłada trwałego zemulgowania.

Procent (%): najbardziej przejrzysty sposób zapisu receptury. Jeśli receptura zawiera 3% składnika w 100 g, oznacza to 3 g. W 1000 g będzie to 30 g.

c.n., czyli ilość potrzebna: dodaje się tylko tyle, ile potrzeba do osiągnięcia celu, na przykład regulacji pH lub uzupełnienia receptury do 100%.

pH: miara kwasowości lub zasadowości. W kosmetykach wpływa na tolerancję, stabilność i skuteczność niektórych konserwantów lub składników aktywnych.

Zakres pH: przedział, w którym należy utrzymywać pH preparatu. Nie wszystkie konserwanty, składniki aktywne lub surfaktanty działają prawidłowo przy dowolnym pH.

Substancja aktywna: rzeczywiście aktywna część surowca. Ma kluczowe znaczenie przy surfaktantach: dwa produkty mogą wyglądać podobnie, ale mieć różne rzeczywiste stężenie.

Zalecane dawkowanie: typowy zakres stosowania składnika. Nie oznacza to, że zawsze należy używać dawki maksymalnej.

Lepkość: opór stawiany przepływowi. W zależności od lepkości produkt może być płynem, lekkim żelem, lekkim kremem lub bardzo gęstym preparatem.

Rozpuszczalny w wodzie: rozpuszcza się w wodzie lub fazie wodnej. Zwykle dodaje się go do fazy wodnej lub końcowej fazy wodnej.

Rozpuszczalny w tłuszczach: rozpuszcza się w oleju lub fazie olejowej. Zwykle dodaje się go do olejów, a w emulsjach do fazy olejowej lub końcowej fazy olejowej.

Dyspergowalny: nie rozpuszcza się całkowicie, ale można go rozprowadzić w preparacie przez mieszanie. Może wymagać zawieszenia, żelowania lub ciągłego mieszania.

Solubilizator: składnik pomagający wprowadzić niewielkie ilości substancji lipofilowych, takich jak kompozycja zapachowa lub olejek eteryczny, do receptury wodnej.

Humektant: pomaga zatrzymywać wodę lub poprawiać odczucie nawilżenia. Typowe przykłady: gliceryna, propanediol, pantenol.

Emolient: zapewnia miękkość, poślizg i komfort. Przykłady: oleje roślinne, estry, skwalan, coco-caprylate/caprate.

Składnik okluzyjny: tworzy warstwę ograniczającą utratę wody. Może być przydatny w balsamach, maściach lub kremach o silnym działaniu ochronnym.

Kosmetyczny składnik aktywny: składnik stosowany w celu uzyskania określonej korzyści kosmetycznej, takiej jak poprawa nawilżenia, blasku, wyglądu jędrności lub komfortu.

Konserwant: składnik pomagający chronić preparat przed rozwojem drobnoustrojów. Jest szczególnie ważny w recepturach zawierających wodę.

Przeciwutleniacz: pomaga opóźniać utlenianie olejów lub wrażliwych składników. Nie zastępuje konserwantu przeciwdrobnoustrojowego.

Substancja chelatująca: składnik pomagający wiązać metale obecne w wodzie lub surowcach. Może poprawiać stabilność i wspierać działanie konserwantu.

Surfaktant: składnik pomagający oczyszczać, tworzyć pianę, rozpraszać tłuszcz lub łączyć fazy, które zwykle się nie mieszają.

Surfaktant anionowy: zwykle zapewnia oczyszczanie i pianę. Może być mniej lub bardziej łagodny w zależności od struktury i całej receptury.

Surfaktant niejonowy: zwykle wykazuje dobrą zgodność z innymi składnikami i łagodne działanie. Niektóre stosuje się jako środki myjące, współsurfaktanty lub solubilizatory.

Surfaktant amfoteryczny: może pomagać łagodzić działanie układu surfaktantów oraz poprawiać pianę lub tolerancję. Częstym przykładem jest betaina kokosowa.

Surfaktant kationowy: ma ładunek dodatni. Częściej stosuje się go w odżywkach do włosów niż w żelach pod prysznic. Nie zawsze jest zgodny z surfaktantami anionowymi.

Surfaktant główny: odpowiada przede wszystkim za oczyszczanie w danej recepturze.

Współsurfaktant: towarzyszy głównemu surfaktantowi, poprawiając pianę, lepkość, łagodność, spłukiwanie lub stabilność.

Całkowita zawartość substancji aktywnej: orientacyjna suma aktywnych części surfaktantów w recepturze. Jest ważna przy porównywaniu łagodności i rzeczywistej siły myjącej.

Emulgator: składnik umożliwiający połączenie wody i oleju w stabilną emulsję.

Koemulgator: składnik wspomagający główny emulgator, zwykle poprawiający konsystencję, strukturę lub stabilność.

HLB: wartość orientacyjna pomagająca dobierać emulgatory do fazy olejowej. Jest przydatna, ale nie zastępuje badań stabilności.

Stabilność: zdolność preparatu do zachowania akceptowalnych właściwości w czasie: bez rozwarstwiania, nietypowych zmian zapachu lub koloru, z zachowaniem konsystencji i bezpieczeństwa.

Synereza: utrata lub wydzielanie cieczy z żelu albo emulsji. Może wskazywać na brak stabilności, nadmiar elektrolitów lub niedostateczne żelowanie.

Opalizujący: lekko mleczny lub perłowy wygląd. Nie zawsze jest problemem; zależy od oczekiwanej postaci preparatu.

BPF, czyli dobre praktyki wytwarzania: zbiór nawyków pozwalających wytwarzać w sposób uporządkowany, czysty i powtarzalny, ograniczając błędy i zanieczyszczenia.

Partia domowa: numer lub kod pozwalający ustalić, kiedy wykonano preparat i jakich składników użyto. Może to być po prostu data i wersja.

Identyfikowalność: możliwość ustalenia, jakich surowców i ilości użyto oraz jakie zmiany wprowadzono w preparacie.

PAO: okres po otwarciu. Wskazuje, jak długo można używać kosmetyku po otwarciu przy prawidłowym przechowywaniu i stosowaniu.

Challenge test: profesjonalne badanie skuteczności układu konserwującego wobec drobnoustrojów. Nie zastąpi go oglądanie, wąchanie ani przechowywanie kremu przez kilka dni.

Domowy patch test: orientacyjna próba tolerancji na małym obszarze. Może ujawnić wyraźny dyskomfort, ale nie dowodzi pełnego bezpieczeństwa ani nie zastępuje profesjonalnej oceny.

IFRA: punkt odniesienia stosowany do oceny limitów użycia kompozycji zapachowych i olejków eterycznych według kategorii. Szczególnie ważny w produktach perfumowanych.

Alergeny kosmetyczne: substancje, które w określonych warunkach należy deklarować zgodnie z obowiązującymi przepisami. Obecność w olejku eterycznym alergenów podlegających deklaracji nie oznacza, że olejek nie jest czysty.