Waterfase: het deel van de formule dat bestaat uit water of ingrediënten die met water mengen, zoals hydrolaten, aloë, glycerine, sommige extracten of wateroplosbare werkstoffen.

Oliefase: het deel dat bestaat uit oliën, boters, wassen, esters, squalaan, vetoplosbare emolliënten en werkstoffen die in olie oplossen.

Eindfase: fase die aan het einde wordt toegevoegd, meestal als de formule is afgekoeld. Bevat vaak conserveermiddelen, parfums, etherische oliën of warmtegevoelige werkstoffen.

Watervrije formule: formule zonder water. Voorbeelden: gezichtsolie, balsem, lichaamsboter of olieparfum. Heeft een lager microbiologisch risico zolang er geen water in komt, maar kan oxideren.

Emulsie: stabiel mengsel van water en olie met behulp van een emulgator. Een crème of bodymilk is meestal een emulsie.

Gel: formule met een dikkere textuur dankzij een geleermiddel, zoals xanthaangom, carbomeer, alginaat of andere polymeren.

Tweefasenproduct: product met twee zichtbare lagen, meestal een waterlaag en een olielaag. Wordt vóór gebruik geschud en is niet bedoeld om permanent geëmulgeerd te blijven.

Percentage (%): de duidelijkste manier om een formule uit te drukken. Als een recept 3% van een ingrediënt bevat in 100 g, is dat 3 g. In 1000 g is het 30 g.

naar behoefte of benodigde hoeveelheid: je voegt alleen toe wat nodig is om een doel te bereiken, bijvoorbeeld de pH bijstellen of een formule aanvullen tot 100%.

pH: maat voor de zuurgraad of alkaliteit. In cosmetica beïnvloedt de pH de verdraagzaamheid, stabiliteit en werkzaamheid van sommige conserveermiddelen of werkstoffen.

pH-bereik: het bereik waarbinnen je een formule het best houdt. Niet elk conserveermiddel, elke werkstof of elke oppervlakteactieve stof werkt goed bij elke pH.

Actieve stof: het werkelijk actieve deel van een grondstof. Bij oppervlakteactieve stoffen is dit essentieel: twee producten kunnen vergelijkbaar lijken maar een andere werkelijke concentratie hebben.

Aanbevolen dosering: het gebruikelijke doseringsbereik van een ingrediënt. Dit betekent niet dat je altijd de maximale dosering moet gebruiken.

Viscositeit: weerstand tegen vloeien. Afhankelijk van de viscositeit kan een product vloeibaar zijn, een dunne gel, een lichte crème of zeer dik.

Wateroplosbaar: lost op in water of in een waterfase. Wordt meestal aan de waterfase of de waterige eindfase toegevoegd.

Vetoplosbaar: lost op in olie of in een oliefase. Wordt meestal aan oliën toegevoegd, of aan emulsies via de oliefase of de oliehoudende eindfase.

Dispergeerbaar: lost niet volledig op, maar kan door roeren in de formule worden verdeeld. Suspensie, gelvorming of voortdurend mengen kan nodig zijn.

Solubilisator: ingrediënt dat helpt kleine hoeveelheden lipofiele stoffen, zoals parfum of etherische olie, in een formule op waterbasis op te nemen.

Vochtbinder: helpt water vast te houden of de huid gehydrateerder te laten aanvoelen. Bekende voorbeelden: glycerine, propanediol, panthenol.

Emolliënt: zorgt voor zachtheid, soepel glijden en comfort. Voorbeelden: plantaardige oliën, esters, squalaan, coco-caprylate/caprate.

Occlusieve stof: vormt een film die het waterverlies vermindert. Kan nuttig zijn in balsems, zalven of sterk beschermende crèmes.

Cosmetische werkstof: ingrediënt dat voor een bepaald cosmetisch voordeel wordt gebruikt, zoals betere hydratatie, meer uitstraling, zichtbaar meer stevigheid of comfort.

Conserveermiddel: ingrediënt dat een formule helpt beschermen tegen microbiële groei. Vooral belangrijk in formules met water.

Antioxidant: helpt de oxidatie van oliën of gevoelige ingrediënten te vertragen. Vervangt geen antimicrobieel conserveermiddel.

Chelator: ingrediënt dat helpt metalen in water of grondstoffen te binden. Kan de stabiliteit verbeteren en de conservering ondersteunen.

Oppervlakteactieve stof: ingrediënt dat helpt reinigen, schuim vormen, vet dispergeren of fasen mengen die normaal niet met elkaar zouden mengen.

Anionische oppervlakteactieve stof: zorgt meestal voor reiniging en schuim. Kan milder of minder mild zijn, afhankelijk van de structuur en de volledige formule.

Niet-ionische oppervlakteactieve stof: is doorgaans goed compatibel en mild. Sommige worden gebruikt als reinigers, co-oppervlakteactieve stoffen of solubilisatoren.

Amfotere oppervlakteactieve stof: kan het systeem van oppervlakteactieve stoffen milder maken en het schuim of de verdraagzaamheid verbeteren. Kokosbetaïne is een bekend voorbeeld.

Kationische oppervlakteactieve stof: heeft een positieve lading. Wordt vaker in haarconditioners dan in douchegels gebruikt. Is niet altijd compatibel met anionische stoffen.

Primaire oppervlakteactieve stof: de stof die in een formule hoofdzakelijk voor de reiniging zorgt.

Co-oppervlakteactieve stof: ondersteunt de primaire stof om schuim, viscositeit, mildheid, afspoelbaarheid of stabiliteit te verbeteren.

Totaal actief gehalte: de indicatieve som van de actieve delen van de oppervlakteactieve stoffen in een formule. Belangrijk om mildheid en werkelijke reinigingskracht te vergelijken.

Emulgator: ingrediënt waarmee water en olie tot een stabiele emulsie kunnen worden samengevoegd.

Co-emulgator: ingrediënt dat de hoofdemulgator ondersteunt, meestal door de textuur, body of stabiliteit te verbeteren.

HLB: indicatieve waarde die helpt emulgatoren te kiezen op basis van de oliefase. Nuttig, maar geen vervanging voor stabiliteitstests.

Stabiliteit: het vermogen van een formule om na verloop van tijd aanvaardbaar te blijven: zonder ontmenging of ongewone geur-/kleurverandering en met behoud van textuur en veiligheid.

Synerese: het uittreden van vloeistof uit een gel of emulsie. Kan wijzen op onvoldoende stabiliteit, een teveel aan elektrolyten of onvoldoende gelvorming.

Opalescent: een licht melkachtig of parelmoerachtig uiterlijk. Dit is niet altijd een probleem; het hangt af van de beoogde formule.

GMP of goede productiepraktijken: een geheel van werkwijzen om ordelijk, schoon en reproduceerbaar te produceren en fouten en besmetting te beperken.

Zelfgemaakte batch: nummer of code waarmee je kunt nagaan wanneer een formule is gemaakt en met welke ingrediënten. Dit kan zo eenvoudig zijn als een datum en versienummer.

Traceerbaarheid: de mogelijkheid om na te gaan welke grondstoffen, hoeveelheden en wijzigingen in een bereiding zijn gebruikt.

PAO: periode na opening. Geeft aan hoelang een cosmetisch product na opening kan worden gebruikt als het correct wordt bewaard en gebruikt.

Challenge test: professionele test om de werkzaamheid van het conserveersysteem tegen micro-organismen te controleren. Kijken, ruiken of de crème een paar dagen bewaren vervangt deze test niet.

Huidtest thuis: indicatieve verdraagzaamheidstest op een klein huidoppervlak. Kan duidelijke ongemakken aan het licht brengen, maar bewijst geen volledige veiligheid en vervangt geen professionele beoordeling.

IFRA: referentie om gebruiksgrenzen voor geurstoffen en etherische oliën per categorie te beoordelen. Vooral belangrijk bij geparfumeerde producten.

Cosmetische allergenen: stoffen die onder bepaalde voorwaarden volgens de toepasselijke regelgeving moeten worden vermeld. Dat een etherische olie meldingsplichtige allergenen bevat, betekent niet dat ze niet zuiver is.